Ze kunnen het, en ze doen het. Makaken met lange staart leven langs de Rinjani-paden en rond de populaire kampen, en ze hebben precies geleerd wat trekkers slordig laten liggen: snacks in open voorzetels, verpakkingen in zijvakken, vuilniszakken losjes aan een paal gebonden. Indonesische outdoor-schrijvers die deze berg dekken waarschuwen specifiek tegen het leeg en open laten van tenten bij Plawangan, want de apen daar hebben geleerd tenten in te gaan en tassen te doorzoeken, en een groep die terugkomt van het zonsonderganguitzicht en zijn snackzak kwijt is, is een echt Rinjani-verhaal, geen mythe.
Begrijp waarmee je te maken hebt. Dit zijn geen agressieve aapachtigen; het zijn opportunisten die de hele dag kampen in de gaten houden en in beweging komen zodra de mensen weg zijn. Ze richten zich op voedsel en alles wat ernaar ruikt, en ze kunnen een sluiting met klappen kraken, maar niet een volledig afgesloten tent. Alles wat echt waardevol is, paspoorten, contant geld, telefoons, interesseert hen niet, maar een zak pinda’s of een rol koekjes zichtbaar laten liggen wordt zonder twijfel onderzocht, en een aap die een voedselvondst verdedigt kan onaangenaam zijn.
De preventieroutine is simpel en we oefenen hem met elke groep. Sluit de tent elke keer volledig wanneer je weggaat, ook voor vijf minuten. Houd al het voedsel, toiletartikelen en afval binnen de tent of bij de afgesloten keukenvoorraden van de crew, nooit in een buitenvak of onder de buitenzeil. Voer de apen nooit, ook niet één keer, want een gevoede aap wordt een brutale aap voor elke groep die daarna daar kampeert. En draag je afval naar beneden in plaats van zakken bij de standplaats achter te laten, want voedselgeurend afval is de nummer één aantrekkingskracht van kampen.
Onze dragers houden de voorraden van de groep samengevoegd en in de gaten, wat de keuken beschermt, maar dat is geen persoonlijke bewaking van je tent, en we vertellen gasten ronduit: waardevolle spullen gaan met je mee, voedsel blijft afgesloten, ritsen blijven dicht. Volg die routine en de apen blijven wat ze horen te zijn, een fotogeniek deel van de berg in plaats van het wezen dat je ontbijt opat.

