Is Mount Rinjani aanzienlijk moeilijker dan de kraterwandeling van Mount Ijen?

Ja, Rinjani is aanzienlijk veeleisender dan de kraterwandeling van Ijen, en de cijfers liggen ver uit elkaar. De aanloop naar Ijen vanaf Paltuding is ruwweg 3 kilometer naar de krater­rand, ongeveer 2 uur bergop met ruwweg 2.000 voet stijging. Rinjani’s gemeten driedaagse toptraverse van Sembalun naar Senaru omvat ongeveer 33,74 kilometer met ruwweg 4.200 meter cumulatieve stijging en bereikt 3.726 meter.

Wat elk uitstapje vraagt verschilt van structuur. Ijen is één aanhoudende klim, vaak ‘s nachts gedaan voor het blauwe vuur en het zicht op het meer bij dageraad, gevolgd door een afdaling over hetzelfde pad; naar binnen dalen in de krater, waar zwavelgevaren echt tellen, is een aparte beslissing met eigen risico’s. Rinjani is meerdere inspanningen op elkaar gestapeld: de lange wandeling naar het randcamp op ongeveer 2.639 meter, een toppoging vóór zonsopgang van ruwweg 4 uur over los scree, de afdaling naar het meer op ongeveer 2.010 meter, en de klims en afdalingen van de uittocht­dagen. Ijen slijt je één keer; Rinjani blijft je slijten.

Het meerdagen-effect is het echte verschil voor de meeste mensen. Op Rinjani slaap je koud in een tent, word je wakker in het donker op dag twee of drie, en begin je te lopen op benen die al een volle bergdag deden. Voetzorg, laagjes en tempo worden dagelijkse disciplines in plaats van zorgen van één ochtend. Trekkers die Ijen haalbaar vonden, hebben meestal de klimmotor voor Rinjani; wat ze nog niet bewezen hebben is herstel en afdalingstolerantie over opeenvolgende dagen.

Gebruik Ijen eerlijk in je voorbereiding. Het is een sterke halve-dagtest van je bereidheid en je klimmotor, en het is op zichzelf al een prachtige berg. Voeg voordat je een Rinjani-topschema boekt de training toe die lokale plannen benadrukken: twee lange dagen achter elkaar en bewuste oefening op afdalen met vermoeide benen. En wil je Rinjani’s calderalandschap zonder de topverbintenis, dan bestaat er een randtrek die de kampeerervaring koppelt aan een milder schema, en dat is vaak de juiste eerste kennismaking met deze berg.