Hoe steil is de berg Rinjani?

Mount Rinjani heeft steile stukken, maar de steilheid varieert dramatisch, afhankelijk van welk deel van de tocht je maakt. De toegangspaden vanuit Sembalun en Senaru zijn meestal gematigde hellingen op gevestigde paden door bos en savanne. Ze zijn uitdagend, maar beheersbaar voor de meeste trekkers. De echte steilheid bestaat uit twee delen: de laatste klim naar de kraterrand op dag één, en de top wordt in de vroege ochtenduren gepusht.

De beklimming van de kraterrand omvat een aanhoudende steile klim door het bos, waardoor je hartslag omhoog gaat en je benen branden. Het is technisch niet moeilijk, maar het is ongeveer een uur lang onverbiddelijk. De topduw is een heel ander beest. Je bevindt je op los vulkanisch puin met een steile hoek waardoor je op sommige plaatsen moet klauteren.

Voor elke stap vooruit schuif je een halve stap terug. Het voelt steiler aan dan het is, omdat het oppervlak zo onstabiel is. Onze gidsen op Lombok-Indonesia.org omschrijven het niet voor niets als ‘twee stappen omhoog, één stap terug’. Ook de afdalingen zijn steil en brutaal op de knieën.

Het pad vanaf de kraterrand naar het meer en de lange afdaling terug naar de dorpen omvatten beide een aanhoudende afdaling op oneffen terrein. Trekkingstokken helpen hier enorm bij, en we raden ze aan aan iedereen die zich zorgen maakt over steilheid of gewrichtsbelasting. Is Rinjani steil?

In delen, ja. Maar het is niet steil in klimmende zin. Het is steil in de zin van ‘je benen zullen je morgen haten’.