ส่วนที่ยากที่สุดของ Mt. Rinjani คืออะไร?

ถามใครก็ได้ที่เคยขึ้น Mount Rinjani แล้วเกือบทุกคนจะตอบเหมือนกัน นั่นคือช่วงไต่ขึ้นยอด ไม่ใช่ทั้ง เทรคกิ้ง ทั้งหมด แค่ช่วงสองถึงสามชั่วโมงในการปีนหินภูเขาไฟร่วนในอากาศหนาวเหน็บ เริ่มตั้งแต่เวลา 2:00 หรือ 3:00 AM มักอยู่ท่ามกลางลมและความมืด หลังจากเดินป่าหนักทั้งวันและคืนที่หนาวและนอนไม่สบาย มันไม่ใช่แค่เหนื่อยทางกาย แต่ยังอ่อนล้าทางใจในแบบที่ทำให้เกือบทุกคนประหลาดใจ

กรวดทำให้ทุกก้าวไปข้างหน้าต้องใช้พลังงานเป็นสองเท่า คุณเห็นยอดเขาใกล้เข้ามาอย่างช้าจนทรมาน และร่างกายของคุณหนาว เหนื่อย และสงสัยว่าทำไมคุณถึงทำสิ่งนี้ แต่การไต่ขึ้นยอดไม่ใช่ส่วนที่ยากเพียงส่วนเดียว การลงเขาโหดร้ายต่อหัวเข่าและข้อต่อ โดยเฉพาะทางลงยาวจากขอบปล่องภูเขาไฟกลับไปยังหมู่บ้าน

นักเดินที่รับมือการขึ้นได้ดีมักพบว่าตนเองเจ็บปวดมากกว่าเมื่อลง คืนที่หนาวเย็นเป็นอีกความท้าทายที่มักถูกประเมินต่ำ การนอนในเต็นท์ที่ความสูง 2,600 เมตรเมื่ออุณหภูมิลดลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งไม่ได้ช่วยให้พักผ่อน คุณตื่นมาด้วยความแข็งตัว หนาว และพักฟื้นได้น้อยกว่าที่คุณต้องการสำหรับวันที่ยากที่สุด

และความสูงแม้จะไม่มากนัก ก็เพียงพอที่จะทำให้นักเดินป่าบางคนปวดหัวและคลื่นไส้ ซึ่งทำให้ทุกอย่างยากขึ้น ที่ Lombok-Indonesia.org เราบอกลูกค้าว่าส่วนที่ยากที่สุดแตกต่างกันไปในแต่ละคน สำหรับบางคนคือการไต่ขึ้นยอดที่ใช้แรงกาย สำหรับบางคนคือการต่อสู้ทางใจในการลุกออกจากถุงนอนอุ่นๆ ตอนเวลา 2:00 AM

สำหรับบางคนที่เหลือ นั่นคือความท้าทายทางสังคมในการรักษาขวัญกำลังใจ เมื่อทุกคนรอบตัวกำลังทรมาน ไกด์ของเราได้รับการฝึกให้ช่วยเหลือในทุกเรื่องเหล่านี้ พวกเขารู้ว่าเมื่อใดควรผลักดัน เมื่อใดควรให้กำลังใจ เมื่อใดควรเล่าเรื่องตลก และเมื่อใดควรให้ใครสักคนนั่งพักห้านาที ส่วนที่ยากที่สุดจะกลายเป็นสิ่งที่จัดการได้ เมื่อคุณไม่ต้องเผชิญมันเพียงลำพัง