Wat is het moeilijkste deel van de berg Rinjani?

Vraag het aan iedereen die de berg Rinjani heeft beklommen, en zij zullen bijna universeel hetzelfde zeggen: de topduw. Niet de hele tocht. Gewoon die twee tot drie uur klimmen in los vulkanisch puin bij temperaturen onder het vriespunt, beginnend om 02.00 of 03.00 uur, vaak in wind en duisternis, na een dag van zware trekking en een nacht van koude, ongemakkelijke slaap. Het is niet alleen fysiek zwaar. Het is mentaal vermoeiend op een manier die bijna iedereen verrast.

Door de puinhoop kost elke stap voorwaarts twee keer zoveel energie. Je ziet de top tergend langzaam dichterbij komen. En je lichaam is koud, moe en vraagt ​​zich af waarom je dit doet. Maar het bereiken van de top is niet het enige moeilijke deel. De afdaling is zwaar voor knieën en gewrichten, vooral de lange afdaling vanaf de kraterrand terug naar de dorpen.

Trekkers die de bergop prima hebben afgehandeld, ondervinden vaak meer pijn op de weg naar beneden. De koude nachten zijn een andere onderschatte uitdaging. Slapen in een tent op 2.600 meter hoogte als de temperatuur onder het vriespunt zakt, is niet rustgevend. Je wordt stijf, koud en minder hersteld wakker dan je zou willen op de zwaarste dag.

En de hoogte, hoewel niet extreem, is bij sommige trekkers voldoende om hoofdpijn en misselijkheid te veroorzaken, wat alles moeilijker maakt. Op Lombok-Indonesia.org vertellen we klanten dat het moeilijkste deel per persoon verschilt. Voor sommigen is het de fysieke topdrang. Voor anderen is het het mentale spel van om twee uur ‘s nachts uit een warme slaapzak komen.

Voor anderen is het nog steeds de sociale uitdaging om het moreel op peil te houden als iedereen om je heen lijdt. Onze gidsen zijn opgeleid om u hierbij te helpen. Ze weten wanneer ze moeten aandringen, wanneer ze moeten aanmoedigen, wanneer ze een grap moeten vertellen en wanneer ze iemand vijf minuten moeten laten zitten. Het moeilijkste deel wordt beheersbaar als je er niet alleen voor staat.