Mt. Rinjani'nin en zor kısmı nedir?

Mount Rinjani'yi tamamlayan herkese sorun, neredeyse hepsi aynı şeyi söyleyecektir: zirve tırmanışı. Tüm trek değil. Donma sıcaklıklarında, genellikle rüzgâr ve karanlık içinde, sabah 2:00 ya da 3:00'te başlayıp gevşek volkanik kumda iki-üç saat tırmanmak; zorlu bir yürüyüş gününün ve soğuk, rahatsız bir uykunun ardından. Bu sadece fiziksel olarak zor değil. Neredeyse herkesi şaşırtacak biçimde zihinsel olarak da tüketici.

Kayalık yamaçta atılan her adım iki kat enerjiye mal olur. Zirvenin acı verici derecede yavaş yaklaştığını görürsünüz. Vücudunuz üşür, yorulur ve neden bunu yaptığınızı sorgulamaya başlar. Ancak zirve tırmanışı tek zorlu kısım değildir. İniş, özellikle krater kenarından köylere dönen uzun yokuş aşağı, diz ve eklemler için çok yorucudur.

Yukarı çıkışı iyi atlatan trekçiler çoğu zaman inişte daha fazla ağrı çeker. Soğuk geceler de hafife alınan bir diğer zorluktur. Sıcaklığın donma noktasının altına düştüğü 2.600 metrede çadırda uyumak dinlendirici değildir. En zor gün için olmak istediğinizden daha katı, üşümüş ve daha az toparlanmış uyanırsınız.

Ayrıca yükseklik aşırı olmasa da bazı katılımcılarda baş ağrısı ve bulantıya yol açacak kadar etkilidir ve bu her şeyi daha zor hale getirir. Lombok-Indonesia.org olarak müşterilerimize en zor kısmın kişiye göre değiştiğini söyleriz. Kimileri için bu fiziksel zirve tırmanışıdır. Kimileri içinse sabah 2:00'de sıcak uyku tulumundan çıkma zihinsel mücadelesidir.

Bazıları için ise etrafındaki herkes zorlanırken morali yüksek tutmanın sosyal zorluğudur. Rehberlerimiz tüm bunlarda yardımcı olacak şekilde eğitilmiştir. Ne zaman teşvik edeceklerini, ne zaman zorlayacaklarını, ne zaman espri yapacaklarını ve ne zaman birinin beş dakika oturmasına izin vereceklerini bilirler. En zor kısım, onunla yalnız yüzleşmediğinizde yönetilebilir hale gelir.