Mt. Rinjani’den inmek, çıkmaktan daha mı zor?

Dizler için oldukça zorlayıcıdır, bunu tatlıya bağlamaya gerek yok. Dik volkanik arazide saatlerce aşağı yürümek, düz zemin antrenmanlarının ve asfalt koşusunun pek hazırlamadığı bir örüntüyle kaslarınıza sürekli yük bindirir. Uyluklarınızda, dizlerinizde ve ayak bileklerinizde bunu hissedeceksiniz.

Zirveden iniş, karanlıkta tırmandığınız aynı gevşek moloz ile başlar; yalnızca bu kez kafa lambaları kapalıdır ve yamacın ne kadar dik ve maruz olduğunu tam olarak görebilirsiniz. Her aşağı adımın tekrarlanan darbesi, hızınızı kontrol etmeye çalışan dört başlı kaslarda hızla yorgunluk biriktirir. Kampa dönüp kahvaltı yapıp eşyaları topladıktan sonra patika, volkanik sırtlar ve yağmurdan sonra kayganlaşabilen orman yollarından aşağı devam eder. Bazı bölümler dikkatli ayak basışı ve bilinçli denge gerektirir.

Trekking sopaları şiddetle önerilir; çünkü darbeleri emerler, gevşek yüzeylerde stabiliteyi artırırlar ve çabayı kollarınıza ve üst gövdenize dağıtarak diz eklemlerindeki gerilimi azaltırlar. Zirve çıkışından sonra kollarınız görece dinç kalmıştır. Lombok-Indonesia.org hamalları ağır yükleri omuzlarında dengeleyerek hızla iner, ama onların temposunu yakalamaya çalışmayın. Bu patikalarda çocukluklarından beri yürüyorlar ve bedenleri araziye uyum sağlamıştır.

Son saatlerde birçok yürüyüşçü için iniş, çıkıştan zihinsel olarak daha yıpratıcı gelir. Adrenalin ve zirveye ulaşma hedefi tükenmiş, yerini patika başlangıcına ve sıcak duşa varana kadar hâlâ saatlerce yürüyüş olduğu bilgisi almıştır. Acele etmeyin, gerektiğinde dinlenin ve bedeninizin toparlanmasına izin verin.